Biblia online: Pismo Święte w Przekładzie Nowego Świata

1 Jednakże w pierwszym dniu tygodnia bardzo wcześnie poszły do grobowca, niosąc wonne korzenie, które przygotowały. 2 Ale zastały kamień odtoczony od grobowca pamięci, 3 a wszedłszy, nie znalazły ciała Pana Jezusa. 4 Gdy z tego powodu były w rozterce, oto stanęli przy nich dwaj mężowie w błyszczącej odzieży. 5 Przestraszone, pochyliły twarze ku ziemi, a mężowie ci rzekli do nich: „Dlaczego wśród umarłych szukacie tego, który żyje? 6 [[Nie ma go tu, lecz został wskrzeszony.]] Przypomnijcie sobie, jak wam powiedział, gdy jeszcze był w Galilei, 7 mówiąc, że Syn Człowieczy musi być wydany w ręce grzesznych ludzi i zawieszony na palu, a trzeciego dnia powstać z martwych”. 8 One więc przypomniały sobie jego wypowiedzi, 9 a wróciwszy od grobowca pamięci, wszystko to oznajmiły jedenastu i wszystkim pozostałym. 10 Były to Magdalena Maria i Joanna, i Maria, matka Jakuba. Także pozostałe niewiasty, które były z nimi, opowiadały to apostołom. 11 Ale te wypowiedzi wydały im się niedorzecznością i nie wierzyli niewiastom.

12 [[Piotr zaś wstał i pobiegł do grobowca pamięci, a pochyliwszy się, zobaczył same bandaże. Odszedł więc, zdumiewając się w sobie tym, co się zdarzyło.]]

13 Lecz oto w tymże dniu dwaj z nich wędrowali do wioski zwanej Emaus, leżącej w odległości około jedenastu kilometrów od Jerozolimy, 14 i rozmawiali ze sobą o tym wszystkim, co się stało.

15 A gdy rozmawiali i dyskutowali, sam Jezus podszedł i zaczął z nimi iść; 16 ale ich oczom nie było dane go rozpoznać. 17 Rzekł do nich: „O czym to, idąc, rozprawiacie między sobą?” I stanęli ze smutkiem na twarzach. 18 Odpowiadając, ten imieniem Kleopas rzekł do niego: „Czy samotnie mieszkasz jako przybysz w Jerozolimie i dlatego nie wiesz, co się tam wydarzyło w tych dniach?” 19 I rzekł im: „Co takiego?” Powiedzieli doń: „Wszystko, co dotyczy Jezusa Nazarejczyka, który się stał prorokiem potężnym w czynie i słowie przed Bogiem i całym ludem; 20 i jak nasi naczelni kapłani oraz władcy wydali go, żeby go skazano na śmierć, i zawiesili go na palu. 21 A myśmy się spodziewali, że właśnie ten człowiek ma wyzwolić Izraela; i prócz tego wszystkiego jest już trzeci dzień, odkąd się to zdarzyło. 22 W dodatku zadziwiły nas też pewne niewiasty spośród nas, gdyż były wcześnie przy grobowcu pamięci, 23 lecz nie znalazły jego ciała i przyszły, mówiąc, że miały też nadprzyrodzone widzenie i ujrzały aniołów, którzy powiedzieli, iż on żyje. 24 Prócz tego kilku z tych, co są z nami, poszło do grobowca pamięci; i zastali wszystko tak, jak powiedziały niewiasty, ale jego nie ujrzeli”.

25 On zaś rzekł do nich: „O nierozumni i nieskorzy w sercu do uwierzenia we wszystko, co mówili prorocy! 26 Czyż nie było konieczne, żeby Chrystus to wycierpiał i wszedł do swej chwały?” 27 A począwszy od Mojżesza i wszystkich Proroków, tłumaczył im to, co się do niego odnosiło we wszystkich Pismach.

28 W końcu zbliżyli się do wioski, do której wędrowali, a on sprawiał wrażenie, jak gdyby miał wędrować dalej. 29 Ale oni przymusili go, mówiąc: „Zostań z nami, gdyż ma się ku wieczorowi i dzień się już nachylił”. Wówczas wszedł, by z nimi zostać. 30 A gdy się z nimi ułożył do posiłku, wziął chleb, pobłogosławił go, połamał i zaczął im podawać. 31 Wtedy otworzyły się im oczy i rozpoznali go, on zaś im zniknął. 32 I rzekli jeden do drugiego: „Czyż nasze serca nie płonęły, gdy w drodze do nas mówił i w pełni objaśniał nam Pisma?” 33 I w tejże godzinie wstali i wrócili do Jerozolimy, i znaleźli zgromadzonych jedenastu oraz tych, którzy z nimi byli, 34 mówiących: „Pan istotnie został wskrzeszony i ukazał się Szymonowi!” 35 I sami opowiedzieli o tym, co się wydarzyło w drodze, i jak dał się im poznać przez łamanie chleba.

36 Kiedy o tym rozmawiali, on sam stanął pośród nich [[i rzekł im: „Pokój wam”]]. 37 Oni zaś, przerażeni i wystraszeni, mniemali, że widzą ducha. 38 Rzekł więc do nich: „Czemu jesteście strapieni i czemu w waszych sercach powstają wątpliwości? 39 Zobaczcie moje ręce i moje stopy, że to jestem ja; dotknijcie mnie i zobaczcie, gdyż duch nie ma ciała ani kości, jak to widzicie, iż ja mam”. 40 [[A rzekłszy to, pokazał im ręce i stopy.]] 41 Lecz gdy z radości wciąż jeszcze nie wierzyli i się zdumiewali, rzekł do nich: „Czy macie tu coś do jedzenia?” 42 I podali mu kawałek pieczonej ryby, 43 a on wziął i zjadł na ich oczach.

44 I rzekł do nich: „To są moje słowa, które wam powiedziałem, gdy jeszcze byłem z wami, że musi się spełnić wszystko, co o mnie napisano w Prawie Mojżeszowym i u Proroków, i w Psalmach”. 45 Wtedy całkowicie otworzył im umysł, żeby pojęli znaczenie Pism, 46 i rzekł do nich: „Tak jest napisane, że Chrystus będzie cierpiał i trzeciego dnia powstanie spośród umarłych, 47 i ze względu na jego imię będzie głoszona wśród wszystkich narodów — począwszy od Jerozolimy — skrucha ku przebaczeniu grzechów, 48 a wy macie być tego świadkami. 49 A oto ja zsyłam na was to, co obiecał mój Ojciec. Wy jednak przebywajcie w mieście, aż zostaniecie przyodziani mocą z wysokości”.

50 I wyprowadził ich aż do Betanii, a podniósłszy ręce, błogosławił ich. 51 Kiedy ich błogosławił, rozstał się z nimi i zaczął być unoszony ku niebu. 52 A oni złożyli mu hołd i z wielką radością wrócili do Jerozolimy. 53 I wciąż przebywali w świątyni, błogosławiąc Boga.