Przysłów 1:1-33
1 Przysłowia Salomona, syna Dawida, króla Izraela, 2 dla poznania mądrości i karności, dla rozpoznania wypowiedzi świadczących o zrozumieniu, 3 dla przyjęcia karcenia, które daje wnikliwość, prawość oraz umiejętność osądzania i prostolinijność, 4 dla udzielenia niedoświadczonemu roztropności, a młodzieńcowi — wiedzy i umiejętności myślenia.
5 Mądry posłucha i przyjmie więcej pouczeń, a kto się odznacza zrozumieniem, ten zapewnia sobie umiejętne kierownictwo, 6 aby zrozumieć przysłowie i zawiłą wypowiedź, słowa mędrców i ich zagadki.
7 Bojaźń przed Jehową jest początkiem poznania. Mądrością i karnością gardzą tylko głupcy.
8 Słuchaj, mój synu, ojcowskiego karcenia i nie porzucaj prawa swej matki. 9 Są one bowiem powabnym wieńcem na twą głowę i wspaniałym naszyjnikiem na twą szyję.
10 Synu mój, jeśli próbują cię zwieść grzesznicy, nie ulegaj. 11 Jeśli mówią: „Chodźże z nami. Czyhajmy na krew. Czatujmy bez powodu na niewinnych. 12 Żywcem ich połknijmy jak Szeol, w całości, jak zstępujących do dołu. 13 Znajdźmy wszelkiego rodzaju cenne kosztowności. Napełnijmy łupem nasze domy. 14 Los swój winieneś rzucić pomiędzy nas. Miejmy wszyscy jeden wspólny mieszek” — 15 synu mój, nie wyruszaj z nimi w drogę. Powstrzymaj swą stopę od ich ścieżki. 16 Albowiem stopy ich biegną ku jawnemu złu, oni zaś śpieszą się, by przelać krew. 17 Bo na próżno się rozciąga sieć na oczach wszystkiego, co ma skrzydła. 18 Sami więc czyhają na ich krew; czatują na ich dusze. 19 Takie są ścieżki wszystkich, którzy czerpią niesprawiedliwy zysk. Zabiera on duszę tych, co go mają.
20 Prawdziwa mądrość głośno woła na ulicy. Na placach wydaje swój głos. 21 Nawołuje u wlotu zgiełkliwych ulic. U wejścia do bram miasta wygłasza swe mowy:
22 „Jak długo wy, niedoświadczeni, będziecie miłować brak doświadczenia, a wy, szydercy, jak długo będziecie pragnąć dla siebie tego, co jest jawnym szyderstwem, a wy, nierozumni, jak długo będziecie nienawidzić poznania? 23 Zawróćcie na moje upomnienie. Wtedy sprawię, że tryśnie ku wam mój duch; dam wam poznać moje słowa. 24 Ponieważ zawołałam, lecz wy się wzbraniacie, wyciągnęłam rękę, lecz nikt nie zwraca uwagi 25 i lekceważycie wszelką moją radę, i nie przyjęliście mego upomnienia, 26 więc i ja będę się śmiać z waszego nieszczęścia, będę drwić, gdy przyjdzie wasza trwoga, 27 gdy wasza trwoga przyjdzie niczym burza, a wasze nieszczęście nadciągnie jak wicher, gdy spadnie na was udręka i niedola. 28 Wtedy będą mnie wzywać, lecz ja nie odpowiem; będą mnie szukać, lecz mnie nie znajdą, 29 gdyż nienawidzili poznania i nie wybrali bojaźni przed Jehową. 30 Nie usłuchali mojej rady; wzgardzili wszelkim moim upomnieniem. 31 Dlatego będą spożywać owoc swej drogi i nasycą się własnymi radami. 32 Bo niedoświadczonych zabije ich odszczepieństwo, a nierozumnych zniszczy ich niefrasobliwość. 33 Kto zaś mnie słucha, będzie mieszkał bezpiecznie i nie będzie go trapił strach przed nieszczęściem”.
Pismo Święte w Przekładzie Nowego Świata
